Ο πραγματικός φόβος του ανθρώπου δεν είναι να ανακαλύψει τι δεν μπορεί να κάνει, αλλά μήπως και ανακαλύψει τι πραγματικά μπορεί να κάνει

Η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα αυτή την αλήθεια ήταν όταν παρακολούθησα το σεμινάριο για την εξέλιξη του νου της Μεθόδου Σίλβα.

Φυσικά το θεώρησα μια από τις υπερβολές που συνήθως λέμε στα παιδιά για να τα παρακινήσουμε να βάλουν υψηλούς στόχους .

Είχα αρκετά περιοριστικά πιστεύω για το μέχρι που φθάνουν τα όρια μου.

Δεχόμουν ότι θα μπορούσα να βελτιώσω τη ζωή μου αν άρχιζα να βάζω στόχους και να χρησιμοποιώ τις τεχνικές του σεμιναρίου για να τους πραγματοποιώ γρηγορότερα και ευκολότερα.

Ένα θέμα υγείας μάλιστα που με απασχολούσε τότε , λύθηκε με τέτοιον τρόπο που οι γιατροί το χαρακτήρισαν θαύμα . Το »θαύμα» αυτό ακολούθησαν εκατοντάδες άλλα σε όλους τους τομείς στη ζωή μου αλλά και στις ζωές άλλων χιλιάδων ανθρώπων που είχαν παρακολουθήσει αυτά τα μαθήματα.

Δεν έχω καμιά αμφιβολία πια για το τι πραγματικά μπορεί να πετύχει ένας καθοδηγούμενος νους όταν συνεργάζεται με έναν εγκέφαλο που έχει προγραμματιστεί να λειτουργεί σε χαμηλότερες συχνότητες και δημιουργεί σημεία αναφοράς, που είναι σε θέση να ανακαλεί και να αντιλαμβάνεται όταν τα χρειάζεται. Αυτό είναι γνωστό στην επιστημονική κοινότητα σαν Ψυχοδυναμικός Προγραμματισμός και είναι αποδεκτό από την δεκαετία του 1960. Την ίδια δεκαετία ο ψυχίατρος Georgi Lozanof άρχισε να διδάσκει στα κέντρα Υποβαλολογίας <Sugestology> στη Σόφια και στη Μόσχα μια ξένη γλώσσα όπου οι συμμετέχοντες ήταν σε θέση μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο να γνωρίζουν πάνω από 1500 λέξεις με το συντακτικό και την γραμματική που ήταν αναγκαία για να επικοινωνούν σε αυτή τη  γλώσσα. Η εκπαίδευση γινόταν με εκφώνηση των λέξεων με συνοδεία μουσικής μπαρόκ και οι συμμετέχοντες παρακολουθούσαν με κλειστά μάτια σε κατάσταση χαλάρωσης. Για να καταλάβετε το καταπληκτικό του εγχειρήματος , σκεφθείτε ότι ο μέσος κάτοικος μιας χώρας  δεν χρησιμοποιεί πάνω  από  3-5000 λέξεις για την  επικοινωνία του.

Αργότερα στη δεκαετία του 80 ο Tony Buzan ανακάλυψε με τη σειρά του ότι όσο πιο γρήγορα μπορούσε να διαβάσει κάποιος ένα κείμενο τόσο περισσότερο από αυτό μπορούσε να κατανοήσει και να θυμηθεί. Ένας συνηθισμένος αναγνώστης διαβάζει γύρω στις 120 λέξεις το λεπτό και μπορεί να ανακαλέσει το 15-20% απ΄ότι διάβασε. Με ολιγόωρη εκπαίδευση και λίγη εξάσκηση μπορεί να φθάσει άνετα να διαβάζει πάνω από 1000 λέξεις το λεπτό και ν΄ανακαλεί πάνω από το 60 % του κειμένου .

Ο Τony Buzan έχει γράψει πάνω από 150 βιβλία γύρω από τη μνήμη το γρήγορο διάβασμα τον εγκέφαλο , την ευφυΐα ,τη νοητική χαρτογράφηση που κυκλοφορούν στις περισσότερες γλώσσες του κόσμου.(επτά βιβλία του κυκλοφορούν από τις εκδόσεις ΑΛΚΥΩΝ). Σπουδαίοι άλλοι επιστήμονες όπως η Evelyn Wood απέδειξαν ότι ο εγκέφαλος μπορεί με ολιγόωρη εξάσκηση να συγκρατεί μια σελίδα κειμένου και να την απομνημονεύει με μια φευγαλέα ματιά πάνω της για λίγα δευτερόλεπτα (speed reading ή foto-reading).  Aν αναρωτιέστε πως μαθαίνει ο εγκέφαλος , η απάντηση είναι:  Με όλους τους τρόπους. Οι Κινέζοι διαβάζουν με ιδεογράμματα οι Δυτικοί με λέξεις από αριστερά στα δεξιά οι Εβραίοι από δεξιά στα αριστερά ,κάποιοι από πάνω προς τα κάτω κάθετα, δηλαδή όπως τον μάθουμε.

Πρόσφατα στο Harvard βρήκαν ότι ο εγκέφαλος με τα 100 δις νευρώνες του δέχεται πάνω από 400 δις ερεθίσματα (bytes)  το δευτερόλεπτο μέσω των γνωστών  συχνοτήτων του φωτός του ήχου ,της οσμής της αφής κλπ.

Δυστυχώς όμως μόνο 2000 απ΄αυτά τα αναγνωρίζει .Αυτό σημαίνει ότι το μεγαλύτερο μέρος της πραγματικότητος μας διαφεύγει. Και δεν είναι μόνο αυτό , αλλά φαίνεται ότι ο εγκέφαλος  σαν »συνθέτης » που είναι »στήνει» μια δική του πραγματικότητα που συνήθως είναι οι »εγγραφές» που έχει από όσα έχει δει ακούσει, ή κυτταρικά μεταφέρεται μέσω του DNA του.

Σ΄ ένα μεγάλο βαθμό λοιπόν είμαστε δέσμιοι των πεποιθήσεων μας .Οι πεποιθήσεις μας στην ουσία είναι οι απόψεις των άλλων που απλά υιοθετήσαμε .Να θυμάστε ότι ένα παιδί μέχρι τα 12-13 του χρόνια δέχεται πολλές πληροφορίες  που θα απέρριπτε  αν τις δεχόταν σε μεγαλύτερη ηλικία που θα είχε αναπτύξει κριτική σκέψη. Διατηρούμε απόψεις τις οποίες  όχι μόνο δεν αμφισβητούμε ,γιατί  ο εγκέφαλος έχει  ‘’φροντίσει’’ να τις επαληθεύσει <όλες οι απόψεις έχουν ποσοστό αλήθειας > αλλά τις υπερασπιζόμαστε και σαν μοναδική αλήθεια .

Η εξέλιξη όμως έχει δείξει ότι σαν κοινωνία  προχωρούμε μέσα  από την ανατροπή αυτού που νομίζουμε πραγματικότητα .Τι  να πρωτοθυμηθούμε  ,η Γη είναι επίπεδη , η Γη γυρίζει ,η  Γη δεν είναι ζωντανός  οργανισμός κ.λ.π.

Στο  Μ.Ι.Τ. (ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΌ ΙΝΣΤΙΤΟΥΤΟ ΜΑΣΣΑΧΟΥΣΕΤΗΣ) πληροφορούν τους φοιτητές του τρίτου  έτους των ηλεκτρονικών ότι όσα  έμαθαν στο πρώτο τα μισά δεν ισχύουν  πλέον.

Σκεφθείτε  λίγο πως ήταν η ζωή μας πριν την κινητή τηλεφωνία , τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, τα διαστημικά ταξίδια  και φανταστείτε πως μπορεί να είναι η ζωή μας τα επόμενα  50 χρόνια,  αν λάβετε υπ όψιν ότι όλα όσα προανέφερα έγιναν τα τελευταία 50 χρόνια  ή και λιγότερα .

Δείτε πόση δυσκολία έχουν στη χρήση των νέων ηλεκτρονικών συσκευών που έχουν μπει στη ζωή μας , οι μεγάλοι σε ηλικία άνθρωποι σε αντίθεση μάλιστα με τα μικρά παιδιά που νομίζεις  ότι γεννήθηκαν μαθημένα .

Η πραγματική δυσκολία δεν είναι στην έλλειψη γνώσης  αλλά στο γεγονός ότι οι περισσότεροι αρνούνται να δεχθούνε ότι είναι σε θέση να το κάνουν.  Δηλαδή είναι ένα περιοριστικό πιστεύω όπως και τόσα άλλα που κουβαλάμε μέσα μας.

Σε πολλούς τομείς μάλιστα έχουμε ξεκινήσει ανάποδα.

Αντί  να εστιάσουμε όλη την προσοχή μας στην υγεία  και να μάθουμε με πιο τρόπο να την διατηρούμε καλύτερα και περισσότερο, εμείς δώσαμε όλη την προσοχή μας και την έρευνα στην αρρώστια που είναι η εκτροπή της υγείας και όχι ο κανόνας .

Αντί να ξεκαθαρίσουμε τι πρέπει να γνωρίζουμε για να είμαστε περισσότερο δημιουργικοί ,ευχαριστημένοι και χαρούμενοι ,επαναλαμβάνουμε στα εκπαιδευτικά μας κέντρα <σχολεία> ανούσιες βαρετές πληροφορίες  άχρηστες  που αποκοιμίζουν τον νου αντί να τον  προκαλούν για νέες ανακαλύψεις .

Αντί να  αναπτύσσουμε όλο και περισσότερους τρόπους συνύπαρξης , συνεργασίας, επικοινωνίας και χαράς με τους συνανθρώπους μας, βρίσκουμε  χιλιάδες αφορμές για να διατηρούμε κλίμα έντασης φόβου απειλής και πολέμου που οδηγεί  σε απομόνωση μίσος  και αλληλοεξόντωση .

Αντί να προστατεύουμε το περιβάλλον σαν τα μάτια μας, πριονίζουμε το κλαδί που καθόμαστε και θα πέσουμε μαζί του σ ένα άδοξο τέλος ασυμβίβαστο με τις πραγματικές δυνατότητες μας .

Γιατί ενώ όλα αυτά είναι τόσο λογικά και αυτονόητα για τους περισσότερους ανθρώπους , δυσκολευόμαστε να τα εφαρμόσουμε και αντιδρούμε πολλές φορές και από πάνω.

Απλά  γιατί σ όλους μας αρέσουν οι αλλαγές αρκεί εμείς να μην αλλάξουμε σε τίποτε ακόμη κι αν αυτό ξέρουμε πως είναι για το καλό μας .

Η επιστήμη έχει δώσει απάντηση σ αυτό . Αντιδρούμε σ  όλα με βάση τα ‘’προγράμματα’’ που έχουν εντυπωθεί στο computer ‘’μυαλό’’ μας .Τα προγράμματα αυτά είναι ΒΙΟΛΟΓΙΚΑ (αναπνοή, κτύπος καρδιάς ,χώνεψη τροφής κ.λ.π)  και ΝΟΗΤΙΚΑ (αυτά που δημιουργούμε με τις  επαναλαμβανόμενες   συμπεριφορές μας)

Τα βιολογικά μας προγράμματα μας προστατεύουν και μας διατηρούν στη ζωή. Είναι αυτόματοι μηχανισμοί και οι περισσότεροι από εμάς έχουν  ελάχιστο έλεγχο πάνω τους.

Τα νοητικά μας προγράμματα είναι επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές που κάνουμε από παιδιά  και στο τέλος καταλήγουν σε συνήθειες . Μια συνήθεια γίνεται αυτόματη συμπεριφορά  <οδήγηση ,πλύσιμο δοντιών ,κάπνισμα ,διάβασμα κ.λ.π.> και λειτουργεί αντανακλαστικά .Αν για παράδειγμα ,οδηγείς το αυτοκίνητο σου και μιλάς στον συνεπιβάτη σου  ή στο κινητό σου και ξαφνικά  σταματήσει το όχημα που προηγείται , το πόδι σου θα πάει αυτόματα στο φρένο .Αυτό είναι ένα αντανακλαστικό που σε προστατεύει .Αν όμως ο εγκέφαλος  σου έχει συνδέσει κάθε φορά που είσαι μόνος να θέλεις να φας μια σοκολάτα τότε  πιθανόν να αποκτήσεις κάποιο πρόβλημα βάρους , αν μάλιστα δεν είσαι και ιδιαίτερα κοινωνικό άτομο.

Για να αλλάξεις μια τέτοια συμπεριφορά  χρειάζεται κατ΄ αρχήν να συνειδητοποιήσεις ότι είναι απαραίτητο να ‘’ συγκρουσθείς ‘’ μ΄ έναν  μηχανισμό που λειτουργεί αυτόματα δηλαδή ασυνείδητα και σ΄αυτό οφείλεται η δυσκολία . Αν όμως είσαι αποφασισμένος και έχεις αντιληφθεί το  ‘‘μηχανισμό’ ’τότε  μπορείς να βάλεις ένα καινούριο πρόγραμμα στη θέση του προηγούμενου, δηλαδή μια νέα  συμπεριφορά .

Πως  τώρα  ανακαλύπτει κάποιος τέτοια προγράμματα που λειτουργούν και σαν περιοριστικά  πιστεύω . Απλά αναρωτιέται σε ποιους  τομείς δεν τα παει τόσο καλά όσο θα ήθελε.  Όπου αισθάνεται ‘’έλλειψη ‘’ αυτό δεν οφείλεται σε αντικειμενική  δυσκολία  αλλά στη  δική του περιοριστική αντίληψη .

Οι περισσότεροι ρίχνουν την ευθύνη της δικής τους αδυναμίας σε παράγοντες έξω από αυτούς με αποτέλεσμα να περιμένουν κάποιος άλλος να κάνει κάτι για να αλλάξουν τα πράγματα  όχι πάντως οι ίδιοι.

Μόνο όταν κάποιος πάρει την απόλυτη ευθύνη του εαυτού του ,ανακαλύπτει και την τεράστια δύναμη του.

Και για να θυμηθούμε τον μεγάλο μας Καζαντζάκη στην  Ασκητική (το τελευταίο βιβλίο του)  Να πάρουμε την ευθύνη για όλο τον κόσμο . Αυτό είναι αναγνώριση  του τι μπορούμε να κάνουμε πραγματικά .

ΠΑΝΑΓΗΣ  ΜΕΤΑΞΑΤΟΣ

Αναφέρετε το σχόλιό σας

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *